سالها می گذرد

روز به روز ماه به ماه

و من اینجا آرام

رو به دریای زمان مینگرم   

سالها بی منظور

عابد موی پریشان توام

و تو اندر خم یک کوچه تنگ

به من زار نحیف بدلی خندیدی ...

خنده ات بوی ملیحی میداد

سخت آشفته شدم

که چرا میخندی ؟؟

رفتم از کوی غریبانه ی شهر

به فراسوی هوایی نمناک

دست در دامن حق باز زدم

و نشستم پی خاک

فریاد برآورده فرود

که خدا انسان کیست ؟؟؟

این خاک مگر انسان نیست ؟؟؟

یک وجب خاک چرا آدم نیست ؟؟؟

ای خداااااااا دل من سنگ که نیست ؟؟؟