در غروب سرد تنهایی

عشق دوباره احضار می شود

در میان خواب زمستانی

زمین دوباره بیدار می شود

گر نگیرد دلت خوی پشیمانی

همچو منصور لب دار می شود

در این صومعه ی سرد بدنامی

کلبه ی محبت دوباره خریدار می شود

تا به کی غریبی ٬ بی کسی ٬ گمنامی ؟...

گر نجنبی مهر انکار می شود

در این شب طوفان زده ی بارانی

باران جنوب دوباره اجبار می شود

پس بیا ای مسافر شهر غروب  

با تو عشق دوباره تکرار می شود