شبي كه ستاره ها با نگاهشان سكر آورترين جرقه هاي با هم بودن را وصله مي زنند ٬ تنها تو در يادم شعله ور ميشوي .

نگاهت با صداي غمگينم وصله اي تا نشدني است ولي افسوس كه طاووس ديده ات  قدر نگاه به هندوستان رفته مرا نمیداند .

رفتی ولی غريبانه رفتي و با غرور بي نشانت شعله هاي خاموش شده مرا شعله ور كردي و باز هم دريغ و باز هم دريغ . . .