متولد شدیم

    گریه کردیم

           خندیدیم

               بزرگ شدیم

                 عاشق شدیم

               ادامه دادیم

           و ...

       مردیم

این بود زندگی

                             چشمی باز                     چشمی بسته

                                                حمید مرد  

روزگار بی کسی یک روز پرپر می شود

عشق بی دیوانگی چون خاک بر سر می شود

هر کسی از عشق ٬ جامی را به مستی نوش کرد

همچو مجنون از جنون در عشق بدتر می شود

وای بر حال سیاهان سفید پوست زرد

گر بدزدند عشق را از عشق سر تر می شوند

آنکه در دیوانگی از عشق یادی میکند

هر چه پا بگذاردش پیش باز کرتر می شود

عشق بارانی است در اوج نیاز و معرفت

عشق هم روزی به بارن گنه تر می شود